dinsdag 26 juli 2011

Hemelse chocoladecakejes


Gisteren heb ik bij mijn oudhuisgenote Angela gegeten en traditiegetrouw heeft ze een heerlijk toetje gemaakt. We hebben samen een geweldige bakgeschiedenis (zie bijvoorbeeld hier), maar schokkend genoeg is dit voor zover ik me kan herinneren de eerste keer dat we iets hebben gemaakt dat niet uit een pakje kwam. Wat het wel met de bakmixen gemeen heeft, is dat het ontzettend simpel en snel klaar is (30 minuten van spullen verzamelen tot en met afwassen). En het was een doorslaand succes, want deze cakejes zijn het beste chocoladetoetje dat we ooit hebben gegeten! En geloof me, wij hebben een uitzonderlijk uitgebreide ervaring met chocoladetoetjes. De buitenkant is heerlijke chocoladecake, maar de binnenkant, daar draait het om: pure vloeibare chocolade met stukjes framboos. Een spirituele ervaring. Het recept is afkomstig uit een doos met chocoladerecepten die ik ooit aan Angela heb gegeven. Volgens mij had ik die doos beter zelf kunnen houden... Het recept is omgerekend uit Amerikaanse hoeveelheden door Angela en iets afgerond door mij.

Ingrediënten (2 cakejes)
50 gram (pure) chocolade
50 gram boter
50 gram poedersuiker (1/4 cup flink gevuld)
15 gram bloem (1 flinke eetlepel)
1 medium ei
1/4 theelepel vanille-extract
Optioneel: 3 frambozen per cakeje, ijs, slagroom, chocoladesaus, M&M's...

Deze cakejes bak je het liefst in grote losse (!) muffinvormen. Ze moeten los zijn omdat je ze aan het eind omkeert en ze dan vaak uit elkaar vallen, dus je wil dit voor elk cakeje direct op het bordje kunnen doen. Alternatieven zijn van die witte geribbelde ronde crème brûlée bakjes of van die mini rechthoekige cakevormpjes. Ik heb ze gemaakt in de siliconen bloempotvormpjes van de Xenos (drie euro voor vier), die hebben hier de ideale maat voor en zijn stevig genoeg.
Als je ingevroren frambozen gebruikt zoals ik, ontdooi die dan in de magnetron of haal ze al wat eerder uit de vriezer. Verwarm de oven voor op 190 graden (230 in mijn geval) en vet de vormpjes in met wat boter. Doe er daarna wat poedersuiker op. Dit is om te zorgen dat de cakejes bij het omdraaien op het eind goed loskomen. In principe hoeft dit bij siliconen vormen niet, maar omdat dit de eerste keer was dat ik deze gebruikte heb ik het toch maar gedaan.
Breek dan de chocolade in kleine stukjes en smelt dit samen met de boter op laag vuur in een pannetje.
Voorkom dat de chocolade gaat koken, haal dan de pan gewoon van het vuur af: met een beetje roeren zal de rest ook smelten.
Meng dan het ei, de poedersuiker en het vanille-extract met een mixer.
Het is goed als het een soort slappe mousse-achtige structuur heeft.
Giet het chocolademengsel hier overheen (dit zinkt meteen naar beneden) en zeef de bloem eroverheen.
Meng dit goed. De aanbevolen methode is het 'vouwen': met een spatel steeds het onderste deel van het mengsel naar boven scheppen. Dit is denk ik omdat de chocolade zinkt. Ik heb eerst even flink geroerd en toen pas gevouwen, volgens mij maakt het niet zoveel uit.
En klaar! Doe eerst een dun bodempje in beide vormpjes en leg de frambozen erop.
Vul de vormpjes dan bijna tot aan de rand.

Nu gaan ze 14 minuten op 190 graden de oven in (note to self: in mijn oven 16 minuten op 230).

Als ze eruit komen kun je niet echt zien of ze goed zijn. Normaal test je dit door een prikker erin te steken en te kijken of hij er schoon uitkomt, maar nu is het juist de bedoeling dat de binnenkant vloeibaar blijft...
Laat ze even twee minuutjes afkoelen, de kans is dan groter dat ze er enigszins heel uitkomen. Maar ook niet te lang wachten, want deze serveer je het liefst warm. Keer het vormpje om...
En hoop voor het beste!
Deze is best aardig gelukt, die op het andere schoteltje is wat meer in elkaar gezakt maar daar gaat het niet om, ook ingestort smaken ze heerlijk! Versier dan naar eigen inzicht met ijs, slagroom en andere lekkere dingen.
Close-up:
Als ik ooit een restaurant open, is dit het enige toetje dat op de kaart komt te staan. Zulke perfectie kan niet overtroffen worden. Zit je in een dipje en is de hele wereld tegen je? Of heb je juist een leuke date waar je graag een vervolg op wil? Dit is de oplossing. Angela, bedankt voor het delen van het recept!

vrijdag 22 juli 2011

Nog een keer macarons


Een paar maanden geleden heb ik voor het eerst macarons gemaakt. De hype is sindsdien alleen maar toegenomen, de Hema verkoopt nu zelfs speciale setjes om het proces makkelijker te maken! Ik wilde het graag nog een keer proberen, omdat vorige keer maar de helft gelukt was. De andere helft zag er prachtig uit, maar kreeg ik met geen mogelijkheid heel van de bakplaat af. Ik heb toen wat adviezen gekregen en omdat ik nog een zakje amandelmeel over had, heb ik een tweede poging tot macarons maken gedaan. Het is overigens een klein wonder dat ze enigszins gelukt zijn, want ik heb vrijwel alle regels van dit berucht bewerkelijke koekje aan mijn laars gelapt. Het recept is bijna hetzelfde als vorige keer (gebaseerd op het recept van Tartelette), dus voor meer tips & tricks kun je de post over de vorige poging lezen.

Ingrediënten
Voor zo'n moeilijk koekje heb je eigenlijk heel weinig nodig:
3 eieren
100 gram gemalen amandelen
180 gram poedersuiker (minder dan een bus)
twee eetlepels suiker
kleurstof (optioneel)
Om te beginnen de eieren. Je hebt daar alleen de eiwitten van nodig. Voor het scheiden van de eiwitten kun je een eierscheider gebruiken, of je kan het doen zoals ik van het Nintendo DS-spelletje Cooking Mama heb geleerd: maak een barst in het ei zodat je twee helften krijgt en beweeg het eigeel een paar keer heen en weer van de ene helft naar de andere. Voor het beste resultaat schijn je het eiwit twee dagen op je aanrecht te moeten laten staan. Ik heb daar geen geduld voor, dus de mijne zijn eerst tien seconden op 70% vermogen in de magnetron gegaan, toen nog tien seconden op 100%. 
Giet de eiwitten daarna in een flink grotere schaal en klop ze op met een mixer, tot het lijkt op badschuim.
Voeg dan al mixend ongeveer twee eetlepels suiker toe, tot het meer lijkt op scheerschuim. Het moet stevig genoeg zijn dat je er kleine piekjes van kan trekken.
Dit is een goed moment om kleurstof toe te voegen. Kleurstof in poedervorm schijnt het beste te zijn, maar ik heb alleen gel pastes en gebruik dus gewoon die. Deze keer Wilton Burgundy, dit gaf een veel ingetogener resultaat dan het mooie knalroze dat ik vorige keer kreeg met Wilton Rose. Ach, dit heeft ook wel wat. Maar eigenlijk geldt voor macarons: hoe feller, hoe beter.
Mix dan de poedersuiker (ik heb niks afgewogen maar gewoon een beetje gegokt, ongeveer 4/5e van de bus) en het amandelmeel goed door elkaar. Zeef het vervolgens in drie porties over het eiwitmengsel heen.
Vouw het tussendoor steeds met een spatel door het eiwitmengsel heen. Dit is iets anders dan gewoon roeren. Ik vraag me af of het echt wat uitmaakt, maar meer informatie over dat vouwen staat in mijn vorige post hierover. Het is goed als het net gemengd is. Het is dan een beetje een plakkerig mengsel, net iets minder vloeibaar dan yoghurt.
Doe dit vervolgens in een spuitzak met een rond spuitmondje (in mijn geval Wilton 12). Je kan ook gewoon een klein puntje van een druk-en-sluit-zakje afknippen als je geen spuitmondjes hebt.
Bekleed een bakplaat met bakpapier en spuit hier vervolgens rondjes op.
Hier ben ik echt de fout in gegaan en ik wil dus goed waarschuwen. Het belangrijkste is: maak je rondjes niet te groot! Dat heb ik wel gedaan, waardoor ze minder mooi rond werden en minder gaar waren van binnen. Het mengsel loopt nog behoorlijk uit als je het eenmaal gespoten hebt. Let ook op dat er voldoende afstand is tussen de rondjes. Zet het bovendien op een recht oppervlak. Door ruimtegebrek had ik de mijne op mijn fornuis staan, maar dat is niet helemaal recht dus al gauw smolten een paar rondjes samen.
Ik heb het eraf geschraapt en nieuwe, kleinere rondjes in de plaats gespoten.
Dit was echter zinloos, want precies die macarons kwamen vervolgens gebarsten uit de oven. Nu komt een belangrijke stap: wachten. Dit is echt belangrijk, want dit zorgt voor de 'voetjes' onderaan de macaron. Dit is een teken van geslaagde macarons. Ook denk ik dat het helpt met het makkelijk loslaten van de bakplaat, want vorige keer kwamen de macarons die ik een uur had laten liggen prima van de bakplaat af, degene die maar een half uur hadden gewacht waren niet los te krijgen. Dus laat ze een uur rusten voordat je verder gaat. Het (licht misvormde) resultaat na het bakken:
Over de baktijd: hier moet ik ook meer mee experimenteren. Volgens het recept moeten ze ongeveer 20 minuten op 160 graden. Ik heb echter een heel erg crappy combi-magnetron, waarbij het compleet onvoorspelbaar is wat de werkelijke temperatuur is. Ik ben er wel achter dat de hoogste stand van 230 graden eigenlijk 180 graden is, maar alles daaronder is nogal wisselvallig. Ik heb daarom een bakplaat 15 minuten op 200 graden gedaan en een andere op 180 graden, maar dat was denk ik toch nog te warm. Houd het dus in de gaten in je eigen oven: ze moeten voetjes hebben en niet bruin verkleuren aan de randjes. Als extra tip om te zorgen dat de macarons goed loskomen had ik gekregen om meteen na het bakken wat druppels water op de bakplaat onder de macarons te doen.
Leg de macarons (met bakpapier!) hier vervolgens 30 seconden op terug en haal ze er dan weer vanaf. Ik weet niet of dit het heeft gedaan of het langer wachten (of beide), maar mijn macarons kwamen deze keer in elk geval zonder enige probleem van de bakplaat af!
Helaas wel in heel veel verschillende groottes en niet allemaal even rond, maar waarschijnlijk gaat dat beter als ik volgende keer kleinere rondjes maak en ze op een plat oppervlak laat rusten.

Bij macarons hoort ook een vulling, om de twee helften aan elkaar te plakken. Ik heb voor het eerst witte chocolade ganache gemaakt, met 40 ml slagroom en 100 gram witte chocolade.
Hak de chocolade fijn. Breng dan de slagroom net aan de kook. Haal de pan van het vuur en gooi de chocolade erbij.
Dan twee minuutjes roeren en klaar is je ganache. Het is overigens een beetje gelig, niet echt wit.
Het is nu nog erg vloeibaar. Laat het eerst goed afkoelen. Ik ben achteraf gezien te ongeduldig geweest, want de mijne was nog steeds best wel vloeibaar toen ik het ging gebruiken en dat werkt niet zo handig. Als het eenmaal is afgekoeld (en dikker is geworden) kun je het in een druk-en-sluit-zakje doen.
Omdat ik zoveel rare vormen had, heb ik eerst de macaronhelften zo goed mogelijk bij elkaar gematcht.
Doe dan steeds op een helft een beetje ganache en druk de andere helft erop.
En klaar zijn je macarons!

zaterdag 16 juli 2011

Social media cookies: Facebook vs Google+


Natuurlijk wel de eetbare variant, niet degene die allerlei gegevens van je opslaan! De recente lancering van Google+ en de bijbehorende discussies over verschillen en overeenkomsten met Facebook brachten me op het idee voor deze koekjes. Ik twijfel nog over een account bij Google+. Als ik ooit bij Google ga solliciteren, hoef ik namelijk geen cv meer in te leveren. Ze weten alles al: e-mails, blog, foto's, zoekopdrachten, boeken, ga zo maar door. Moet ik daar nu ook nog mijn vrienden en dagelijkse bezigheden aan toevoegen? Voorlopig meld ik me dus niet aan en voor de afbeeldingen op de koekjes heb ik alleen de publiciteitsafbeeldingen gebruikt.

Eerst heb ik schetsjes gemaakt om een planning te kunnen maken: welke kleuren heb ik nodig, in welke diktes, en in welke volgorde doe ik welke lagen?
De plannen voor andere sociale media heb ik snel opgegeven toen ik besefte dat daarvoor nóg meer kleuren nodig waren. Helaas Hyves, alleen de hipste logo's worden omgezet in koekjes...
Vooral het plannen van de lagen is belangrijk, want als je niet lang genoeg wacht gaan de kleuren in elkaar overlopen en ziet je koekje er lelijk uit. Voor fase 1 heb ik daarom alleen de achtergrondkleuren gemaakt en deze heb ik gisteravond alvast aangebracht. Voor zwart heb ik Sugarflair Black Extra gebruikt. Echt een aanrader, ik had veel minder kleurstof nodig dan normaal met Wilton en ik hoefde het bakje maar een paar minuten te laten staan totdat het was 'doorgekleurd' van donkergrijs naar echt zwart. De basiskleur heb ik zoals altijd gemaakt met cacao-poeder.
Ik heb alles in medium dikte gedaan met tip 3. Het resultaat is minder strak dan wanneer je twee verschillende diktes en tip 2 + 4 gebruikt, maar het scheelt wel veel werk om niet voor elke kleur verschillende spuitzakken te moeten maken. Klaar voor de start:
Omdat ik maar één dikte had, heb ik weer de gebruikelijke techniek toegepast. Randje trekken en meteen vullen:
Ga er vervolgens met een satéprikker doorheen en schud even met het koekje om een mooi glad oppervlak te krijgen.
Zo ook de andere achtergrondjes:
Hierna was het eerste type koekje voldoende gedroogd om de onderste strook lichtblauw toe te kunnen voegen.
Het resultaat van fase 1:
De volgende ochtend heb ik een kleine hoeveelheid rood, geel en groen bijgemaakt. De spuitzakken van de eerste laag heb ik simpelweg met het siliconen dopje erop bewaard, ging prima. Voor de gekleurde tabbladen en pijlen heb ik tip 2 gebruikt, voor alle andere details (de grote F, de poppetjes, het handje, de g en de letters) heb ik PME 1,5 gebruikt. Dat is echt het ideale spuitmondje voor dit soort dingen: klein genoeg dat je details kan maken, maar groot genoeg dat hij niet continu verstopt raakt. Eerst heb ik de letters van de homepage van Google+ gemaakt.
Vervolgens heb ik meteen de pijlen van de kleuren die ik al had liggen gemaakt.
Bij de overige Google+ koekjes heb ik toen het gele accent toegevoegd en de witte details gemaakt. Op die g van Google moet ik echt nog even oefenen, maar dit leek me te breekbaar voor royal icing transfer. Pas bij het laatste koekje kwam ik erachter dat het logo eigenlijk in het midden hoort en niet rechts... De '+1' was gelukkig wel lekker simpel.
Vervolgens de witte details van Facebook. De f en het poppetje waren ook eenvoudig.
Tot slot het 'like'-handje van Facebook. Die viel me erg tegen. Ik moest tegelijk naar het plaatje kijken en de tekening maken en dat werkte niet zo goed. Het was beter gegaan als ik het plaatje eerst een paar keer had overgetrokken, zodat ik de beweging in de vingers had. Het is nog wel herkenbaar, maar behoorlijk uit verhouding.
Het resultaat na fase 2:
Het is al bijna klaar! Dit heb ik een uurtje laten liggen alvorens de laatste details toe te voegen. Grotendeels ging het echt alleen nog maar om wat accenten toevoegen met groen en rood.
En tot slot het lichtblauwe poppetje van Facebook:
En na fase 3 was het klaar! Op het droogrek:
Hierna was het tijd voor 's werelds grootste afwas (al die spuitzakken en mengkommen...) en daarna waren de koekjes droog genoeg om betere foto's te kunnen maken. Wat close-ups:
Alles van Facebook:
Alles van Google+:
En alle soorten bij elkaar:
Op koekjesgebied is de uitslag van de strijd in elk geval duidelijk: Facebook is simpeler. Met drie kleuren kun je alles maken. Voor Google+ heb je aan zes eigenlijk niet genoeg; ik heb een aantal kleuren weggelaten. En die 'g' maken in royal icing is echt niet makkelijk... Anderzijds ziet het er met al die kleurtjes wel een stuk vrolijker en levendiger uit. Wat vinden jullie?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...