woensdag 25 juni 2014

Bonbons gevuld met nougat


Eens iets heel anders: ik heb me eindelijk gewaagd aan het maken van bonbons! Het stond al een tijdje op mijn to do list, maar vanwege het gedoe met chocolade tempereren hikte ik er toch een beetje tegenaan. Vanavond heb ik het dan geprobeerd, en het viel me mee - in de zin dat ik elke beginnersfout die je kan maken, heb weten te maken, maar het eindresultaat is toch leuk geworden.

Benodigdheden
400 gram pure chocolade (minder kan ook)
nougat (of andere vulling)
gekleurde cacaoboter (ik heb een setje van Squires Kitchen)
2 penseeltjes
chocoladevorm, liefst een stevige van polycarbonaat
paletmes of iets anders om mee te schrapen
voedselthermometer

Stap één was simpel: poets alle vormpjes even op met een wattenschijfje, voor een maximaal glanzend eindresultaat.
Smelt daarna de gekleurde cacaoboter volgens de aanwijzingen op de verpakking. In mijn geval moest ik de potjes steeds met open deksel 30 seconden achter elkaar op 900 watt in de magnetron doen, dan dekseltje dicht, schudden, repeat tot alles gesmolten was. Vervolgens heb ik met een penseeltje een héél dun laagje van elke kleur in de vormpjes aangebracht.
Je hebt maar heel weinig nodig. Ik was echter zo stom om de potjes open te laten staan en heb de gouden toen omgestoten, dus in mijn geval ging er één druppel rood en een half potje goud doorheen.

Zet de beschilderde vorm in de koelkast en ga ondertussen de chocolade tempereren. Tempereren zorgt ervoor dat je chocolaatjes uiteindelijke een mooie glans krijgen. Ik heb 400 gram chocolade gebruikt, veel meer dan ik nodig had, maar dan is het makkelijker verwerken. De overgebleven chocolade kun je gewoon laten stollen en daarna hergebruiken. Breek eerst je chocolade in kleine stukjes, dan smelt het makkelijker. Gebruik ongeveer driekwart om direct te smelten, leg de rest even apart.
Smelt vervolgens de chocolade, terwijl je zorgvuldig op de temperatuur let. Dat kan in de magnetron, ik heb het au bain marie gedaan. Roer ondertussen goed, en verwarm tot ongeveer 40 graden.
Ineens ging het heel snel, bij 43 graden heb ik de kom snel van de hittebron gehaald, want de temperatuur liep razendsnel op. Blijf dan roeren, en voeg een derde van de chocolade die je achtergehouden hebt. Roer dat door de gesmolten heen, net zo lang tot het ook gesmolten is. Voeg dan weer een derde toe, laat het smelten, en herhaal dit tot slot nog een keer.
Uiteindelijk moet de chocolade zo'n 31 graden zijn om het te kunnen verwerken. De chocolade is dan vrij dik. Giet de chocolade in de vormpjes. Ik deed dit met een opscheplepel, niet bepaald de handigste manier.
Het ziet er niet uit. Als je je bonbons wil vullen, keer je nu je vorm weer om boven de kom chocolade, zodat het grootste deel er weer uitloopt. Schraap zoveel mogelijk chocolade van de bovenkant. Ik deed dat met een paletmes.
Niet heel netjes, ik denk dat ik de chocolade net iets beter warm had moeten houden. Tip: tik nu tegen de vorm, zodat luchtbelletjes verdwijnen. Ik heb dat niet gedaan, en dat is wel te zien in het eindresultaat. Het beste is om de vorm nu even in de koelkast te zetten, zodat de buitenkant hard wordt. Daar had ik geen geduld voor, dus ik heb hop zo de stukjes nougat erin gedaan.
En vervolgens weer wat getempereerde chocolade eroverheen, die nu serieus moeilijk te verwerken was, omdat het heel erg was afgekoeld. Ik had het beter weer iets kunnen verwarmen, maar helaas.
Vervolgens heb ik met mijn paletmes de overtollige chocolade eraf geschraapt. Helaas niet alle chocolade, het zag er bepaald niet zo netjes uit als eigenlijk zou moeten.
Nouja, niks meer aan te doen nu. Vervolgens heb ik de vorm een halfuur in de koelkast gezet. En toen kwam het moment van de waarheid: zouden de chocolaatjes loslaten? De theorie is dat de chocolade door het verwarmen is uitgezet, en in de koelkast weer krimpt, waardoor het makkelijk loslaat. Dat is vast waar, maar ik had zoveel overtollige chocolade op mijn vorm zitten, dat toen ik de vorm omdraaide en op de achterkant tikte, er dus mooi niks gebeurde. 

Wat nu? Ik besloot het niet op te geven, en op wat onorthodoxe wijze te proberen de boel te redden. Ik pakte de vorm met beide handen op (deel met chocolade naar beneden) en sloeg er zo hard mogelijk mee op mijn aanrecht. En tot mijn verbazing werkte dit: een deel van de chocolaatjes liet gewoon los! Ik heb dit nog een paar keer herhaald, tot alle bonbons los waren. 
Ik ben benieuwd wat mijn buren dachten dat ik aan het doen was. Maar dat terzijde, ik ben uiteindelijk heel blij met het resultaat! De chocolaatjes glanzen prachtig, en de kleuren van de gekleurde cacaoboter zijn mooi aanwezig. Dit ga ik dus zeker nog een keer proberen, en dan wel netjes. 

maandag 5 mei 2014

KitKat-M&M's-taart


Al sinds ik 'm in de Allerhande zag staan, was ik op zoek naar een gelegenheid om deze taart te maken, en nu is het er eindelijk van gekomen! KitKats en M&M's, wat kan daar nou nog fout gaan? Zelfs als de boel in elkaar stort, is het resultaat ongetwijfeld nog goddelijk.

Ik heb niet helemaal het recept van de AH aangehouden, daarin wordt namelijk chocolademousse gebruikt. Ik vind dat niet zo handig voor het bedekken van een taart, dus ik heb weer dezelfde chocoladecrème gemaakt als voor de taart van Rudolph.

Ingrediënten
Voor de taart
200 gram extra pure chocolade
100 ml (volle) melk
200 gram boter (op kamertemperatuur, of heel even in de magnetron)
175 gram witte basterdsuiker
mespuntje zout
3 eieren
200 gram zelfrijzend bakmeel

Voor de crème
200 gram pure chocolade
250 gram roomboter (kamertemperatuur)
300 gram poedersuiker
2 eetlepels cacaopoeder
100 gram crème fraîche

Ter decoratie
2 zakken mini-KitKats (ik heb er 23,5 gebruikt)
ongeveer 400 gram M&M's (iets minder kan ook)
ongeveer 1 meter lint

Boodschappen doen voor deze taart was een feest, heerlijk om ongegeneerd allemaal KitKats, M&M's en chocoladerepen in mijn mandje te gooien. Voor de zekerheid had ik 3 zakken KitKats gehaald, uiteindelijk had ik er maar 2 nodig. Maar wees gerust, ik heb een bestemming gevonden voor de overgebleven KitKats.

Er zijn natuurlijk veel meer ingrediënten nodig dan op de foto staan, maar de belangrijkste zijn zo toch vastgelegd.

Trap de bereiding van de taart af door de extra pure chocolade te smelten. Kan au bain marie, ik heb het nu gewoon in de magnetron gedaan. Steeds in intervallen van 30 seconden op 900 watt, tussendoor roeren.
Toen dat klaar was, heb ik de melk er doorheen geroerd. Eerst leek het alsof het nooit ging mengen.
Maar de aanhouder wint.
Verwarm dan de oven voor op 180 graden. Klop de boter met de suiker en een mespuntje zout luchtig, dit duurt een paar minuten.
Ondertussen heb ik vast mijn springvorm voorbereid, door hem in te vetten en er een stuk bakpapier tussen te klemmen.
Dit is mijn favoriete (en tevens enige) truc met een springvorm, want door het bakpapier rond de springvorm af te knippen, krijg je een perfect passende cirkel bakpapier op de springvorm.

Toen de boter goed luchtig was, heb ik één voor één de eieren toegevoegd.
En toen kon het chocolade-melk-mengsel erbij.
Dat mengt dus ook mooi niet vanzelf, dus spatel het er doorheen. 
Het begint al ergens op te lijken! Nu moet alleen het zelfrijzend bakmeel er nog bij. Volgens de AH moet je het zeven, ik ben daar veel te lui voor en gooi het er gewoon op.
Ook dit spatel je door het beslag heen ('voorzichtig' volgens de AH, nou vooruit dan).
Het beslag is vrij plakkerig en weinig vloeibaar, dus kieper het in de springvorm en smeer het dan goed uit.
Doe dit 45 minuten in de oven op 180 graden en test dan met een satéprikker of de taart goed is. 
Ik was weer eens ongeduldig en besloot de taart uit de vorm te halen en om te draaien terwijl hij nog heel warm was, dit was het gevolg:
Oeps. En toen besefte ik niet eens dat het nog erger ging worden.

De taart moet eerst goed afkoelen, ongeveer een uur. In de tussentijd kun je mooi de chocoladecrème maken, ik heb hier al uitgelegd hoe je dat doet. Als de taart is afgekoeld, zaag je de taart doormidden met een taartzaag. En je raadt het misschien al - omdat ik mijn taart in al mijn ongeduld al wat gesloopt had, viel de boel bij deze stap helemaal uit elkaar. Bij de volgende foto zie je dat nog niet zo, dat is namelijk de onderste laag, met een laag crème en M&M's erop.
Maar hier heb ik de bovenste laag er weer op gedaan, en zie je dat er een... ongelukje mee is gebeurd.
Ehm, ja. Ik heb er wat crème opgesmeerd en de taart weer in elkaar gepuzzeld.
Best aardig, toch? Vooral omdat de volgende stap is om er een flinke laag crème op te smeren.
Zo zie je er niks meer van! En nu is het dan eindelijk tijd voor het allerleukste moment: de KitKats eromheen zetten!
Ik was als een kind zo blij.
Tadaa! Snel een lintje erom, voordat het weer uit elkaar valt.
En tot slot heb ik er een zak M&M's over uitgestort.
Ik denk dat ik niet eerder zo snel een taart versierd heb, en al helemaal niet met zo'n spectaculair resultaat. Je hebt toch zo'n regel dat 80% van het resultaat komt door 20% van je inspanning? Hier is het meer 99% door 5%. Deze taart wordt een vast onderdeel van mijn repertoire.

maandag 13 januari 2014

Chocolade-fudgetaart van Rudolph



Met Oud & Nieuw kwamen er wat vriendinnen bij me eten, en ik wilde het jaar spetterend afsluiten met een Indrukwekkend Dessert. Dus haalde ik 'Rudolph's Bakery' uit de kast, en het was duidelijk dat het de chocolade-fudgetaart moest worden. Het recept hiervoor is behalve in het boek ook op de site van zijn tv-show te vinden (hier). Het enige verschil is dat in het boek wordt aangeraden om een hoeveelheid beslag voor vier taartlagen te maken, zodat je er één kan verkruimelen, en dat heb ik dus gedaan.

Deze taart kan je alleen maken als je tijd teveel hebt, of een grote oven. Alle lagen moeten namelijk apart gebakken worden, omdat de structuur van de taart zodanig is dat je er niet mee weg kan komen om de hele handel in één bakvorm te gieten en achteraf in lagen te snijden. Maar het is het waard, deze taart is wel echt bijzonder. In het filmpje op de site legt Rudolph zelfs een ietwat onverwachte link tussen het eten van deze taart met pikantere activiteiten, en dat doet onze Rudolph natuurlijk niet zomaar voor elke taart.

Ingrediënten
Voor de taart
400 ml water
450 ml karnemelk
170 ml arachideolie
4 eieren
theelepel vanille-aroma

120 gram cacaopoeder
330 gram bloem
665 gram suiker
20 gram bakpoeder

Voor de crème
200 gram pure chocolade
250 gram roomboter (kamertemperatuur)
300 gram poedersuiker
2 eetlepels cacaopoeder
100 gram crème fraîche

Eerst breng je het water aan de kook en los je de cacaopoeder daarin op, zodat je een chocoladepapje krijgt.
Vervolgens meng je eerst de droge ingrediënten door elkaar. Gebruik hiervoor een grote kom, want uiteindelijk maak je een flinke hoeveelheid beslag. Ik heb de grootste maat Blanda gebruikt.
Voeg hier de natte ingrediënten aan toe.
Als dit goed gemengd is, voeg je het cacaopapje toe en meng je weer goed.
Nu wordt in het boek aangeraden dit een uur te laten rusten, maar het was toen al negen uur 's avonds en ik moest nog drie taarten bakken, dus die stap heb ik overgeslagen (rebels!). De taart heeft er niet onder geleden. Ik heb eerst een stuk bakpapier op maat gemaakt met een tip uit een ander filmpje van Rudolph: klem een vel bakpapier tussen de twee delen van je springvorm en knip dan het overtollige bakpapier af. Simpel doch praktisch.
Bak dan op 180 graden de taarten in 50 minuten. In mijn oven kon er maar één tegelijk. Eigenlijk moet je er vier bakken zodat je er één kan verkruimelen, maar na de eerste twee was ik het al goed zat en heb ik het beslag voor de laatste twee gewoon bij elkaar in de springvorm gedaan (living on the edge). 

De structuur van de taart is heel bijzonder, een beetje sponzig met allemaal belletjes. Als een Bros, maar dan van taart.
Wees voorzichtig met optillen, want deze taart breekt heel makkelijk. Ik heb er steeds een taartkartonnetje onder gehouden.

De volgende ochtend heb ik eerst de chocoladecrème gemaakt. Daarvoor smelt je eerst de chocolade.
Dan klop je de boter met de poedersuiker luchtig, zeker een minuut of tien. In het filmpje heeft Rudolph een handige tip om hierbij het stuiven van het poedersuiker tegen te gaan: leg een theedoek over je mixer! Was dat even een leuke grap van Rudolph! Ik volgde opgetogen zijn advies op, dromend van een keuken zonder overal poedersuiker. Maar helaas, binnen enkele seconden kwam mijn theedoek in het draaimechanisme van de mixer terecht, de poedersuiker kwam er aan de achterkant mooi toch uit, en nu ook wat snippertjes theedoek. Het gat:
Bedankt voor deze tip, Rudolph. 

Als je de boter luchtig hebt geklopt en de poedersuikerwolk daarbij maar voor lief hebt genomen, voeg je de gesmolten chocolade, crème fraîche en cacaopoeder toe en mix je tot het allemaal goed gemengd is.

Dan kun je alles in elkaar gaan zetten. Ik ben begonnen met de groter uitgevallen taart die ik had gemaakt met de dubbele hoeveelheid beslag. Ik heb die op een taartkartonnetje gelegd en er ongeveer de helft met een mes afgesneden, aangezien dat toch alleen maar bedoeld was om te verkruimelen. Ging prima.
Toen heb ik de taart (nog steeds met kartonnetje) op een draaischijf gelegd en er wat chocoladecrème opgedaan.
Het ziet er nu nog niet zo smakelijk uit, maar eenmaal verspreid met de spatel begint het al ergens op te lijken.
Repeat:
En dan de laatste laag:
Vervolgens spreid je eerst een dun laagje crème uit op de bovenkant:
En een nog dunner laagje aan de zijkant. Als je het even stijf laat worden in de koelkast, kun je vervolgens een laatste laag aanbrengen:
Bijna klaar! Nu kun je de taart versieren. Ik heb daar de taartkruimels voor gebruikt, maar je kan het ook gewoon zo laten, of er hagelslag of iets anders opdoen. Ik vond het nog best een truc, met die kruimels. Eerst heb ik de taart verkruimeld met een staafmixer. Toen de kruimels in een diep bord gedaan, de taart opgetild (mede mogelijk gemaakt door het kartonnetje) en zo goed mogelijk de kruimels eroverheen gegooid. Het resultaat:
En het was Oud & Nieuw tenslotte, dus ik heb er nog maar wat zilveren sterretjes en gouden glitters overheen gestrooid voor de extra feestelijke finishing touch.
Trek vervolgens een uur uit om je keuken schoon te maken, want die zag er bij mij na afloop uit alsof er een chocoladebom in was ontploft. 

En dan... het moment van de waarheid. Hoe ziet de taart er van binnen uit? Helaas heb ik er geen al te goede foto's van, maar hier kun je het een beetje zien:
Dat laagjes-effect verveelt nooit. En de taart was gelukkig heel erg lekker. En supermachtig. Hier kun je rustig twintig stukjes uithalen. En behalve als toetje, doet deze taart ook prima dienst als ontbijt of lunch. Als je bijna een hele dag bezig bent geweest om zo'n taart te maken, mag dat wel, toch?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...